Cudowny poranek. Lubię jak mgły unoszą się ku górze. Koniec lata to dla mnie czas magiczny. Przyroda powoli się wycisza. Barwy w koło tracą na intensywności. Siedziałam na tarasie i piłam poranną kawę.

– Cześć – usłyszałam za plecami

Odwróciłam się gwałtownie. Filiżanka zadrżała w mojej ręce. O mało się nie oparzyłam. Przede mną stała moja koleżanka Agata i uśmiechała się od ucha do ucha.

– Mama powiedziała że Cię tutaj znajdę.

– Witaj – przytuliłam ją mocno i od razu wyczułam że jest niesamowicie spięta.

– Siadaj – poprosiłam

– Napijesz się kawy?

– Chętnie.

Agata usiadła nie przestając się uśmiechać. Znałyśmy się od dawna. Agata uczyła się w liceum medycznym a po maturze poszła na studia. Skończyła je z tytułem magistra położnictwa. Szpital był jej pasją i sposobem na życie. Wyszła za mąż urodziła 2 dzieci. Nasze kontakty osłabły. Ostatnio widziałyśmy się jakieś 3 lata temu.

– Dlaczego nie zadzwoniłaś że będziesz? Przygotowałabym Twój ulubiony deser.

– Poważnie? – Agata patrzyła na mnie z niedowierzaniem.

– Zrobiłabyś dla mnie bezę Pawłowa.

– Oczywiście. Jak nie dla Ciebie to dla kogo? – pogroziłam palcem mojej przyjaciółce.

Agata usiadła na skraju fotela i upiła mały łyk kawy.

– Etnoria mam do Ciebie pytanie, wiesz że jestem położną.

Skinęłam głową.

– Kilka miesięcy temu poznałam dziewczynę. Leżała na patologii ciąży. Zaprzyjaźniłam się z nią. Wychowywała ją babcia która umarła. Rodzice się nią nie interesowali. Nigdy nic nie mówiła o ojcu dziecka. Powiedziała że po urodzeniu odda je do adopcji. Zależało jej żeby trafiło do normalnej rodziny.

– Agata – przerwałam jej w pół słowa.

– Chcesz adoptować to dziecko? Mam rację?

Moja przyjaciółka wytrzeszczyła oczy.

– Skąd wiesz?

Teraz ja na nią popatrzyłam.

– A no tak – uśmiechnęła się Agata

– Złe pytanie.

– Chciałam go adoptować ale Artur się nie zgodził. Miał do mnie pretensje że 10 lat temu mu nie powiedziałam że chcę mieć trzecie dziecko. A poza tym dziewczyna zniknęła.

– Jak to zniknęła? – zapytałam zdziwiona

– A no zwyczajnie. Wyszła ze szpitala na żądanie. Ja wtedy miałam wolne po dyżurze.

– Rozmawiałaś z nią o adopcji dziecka?

Agata skinęła głową.

– Etnoria błagam Cię postaw karty. Chcę wiedzieć gdzie ona jest i czy jest bezpieczna.

– Agatko – zaczęłam spokojnie.

– Artur nie godzi się na adopcję. Bez jego zgody sama nie dasz rady.

– Wiem – Agata wbiła wzrok w podłogę.

– Wychowam to dziecko sama.

Rozłożyłam karty tarota

Dziewczyna była w domu. Chciała przemyśleć jeszcze raz swoje decyzje.

…

Minął miesiąc.

– Jestem u Ciebie za godzinę – powiedziała Agata i rozłączyła się

– Ależ u Was zimno w Krakowie jeszcze lato a u Was jesień. Szykuję się do adopcji – oświadczyła

– Sara urodziła. Michałek jest zdrowy. Powiedz mi czy Artur w końcu mi pomoże? Potrzebuje go a on stroi fochy.

Rozłożyłam karty.

– Aga nie podoba mi się to co widzę.

– A dlaczego?

– Bo widzę podstęp i szantaż. Co tam się u Was dzieje?

– No wiesz – oburzyła się Agata

– A co niby ma się dziać? Powiedz mi tylko czy Artur ustąpi.

– Ustąpi

Agata odetchnęła z ulgą i pocałowała mnie w policzek.

…

Minęły 2 miesiące

– Już jesteśmy w komplecie. Michałek jest z nami. W przyszłym tygodniu Was odwiedzimy – informowała mnie przez telefon rozanielona Agata.

Dzwonek w drzwiach obwieścił przybycie gości. Agata weszła do holu niosąc na rękach zawiniątko. A za nią dreptał Artur obładowany torbami jak wół.

– Przedstawiam Ci Michałka – Agata rozsunęła suwak śpiworka.

O kurczę pomyślałam patrząc na dziecko.

– Coś nie tak? – zapytała moja przyjaciółka

– Ależ on śliczny – powiedziałam

– Pewnie – powiedziała Aga

– A już myślałam że nie podoba Ci się jego kolor skóry.

– Położę go na górze w sypialni – Agata wzięła dziecko i poszła na górę.

Popatrzyłam na Artura.

– Co się tak gapisz? – odburknął

– Całkiem jej odbiło.

– A co na to Wasze dzieci Maja i Kacper?

– Myślą podobnie jak ja. Ale to niczego nie zmieni. Agata się uparła.

Artur usiadł w fotelu i objął rękami głowę.

– Etnoria ja czasami myślę że oszaleję. Agata mnie zaszantażowała. Wymusiła na mnie zgodę na adopcję. Kamienica w której prowadzę kancelarię należy do niej. Powiedziała mi że mam poszukać sobie innego lokum albo się zgodzić. Podobnie postąpiła z dziećmi. Jeżeli będą robiły problemy sprzeda ich mieszkania w Wieliczce i wyjedzie.

– Gdzie? – zapytałam zdziwiona.

– Do Afryki zachodniej. Widziałaś Michałka, jest czarny jak senegalska noc.

Usiadłam i zapaliłam papierosa. Coś mi się tu nie zgadzało. Po kolacji do mojego gabinetu przyszła Agata.

– Powiesz mi o co tu chodzi? Czy dalej będziesz nas wszystkich dręczyć.

– Znasz mnie – zaczęła

– Znam. I dlatego uważam że ta sprawa ma drugie dno.

Zapadła cisza.

– Dobrze powiem Ci. Jak Sara przyszła do nas na oddział zasnęłam na dyżurze i miałam sen. Śniło mi się że przyszedł do mnie anioł i kazał adoptować jej dziecko.  Powiedział że jeżeli tego nie zrobię stracę swoje w wypadku samochodowym. A Artur zachoruje na raka i lekarze nie będą w stanie mu pomóc. Ja zostanę sama i dziwaczeję. Sen powtarzał się przez cały pobyt Sary w szpitalu.

-Powiedziałaś o śnie dzieciom i Arturowi.

– Nie – Agata pokręciła głową.

Artur zaakceptował dziecko. Michałek chowa się zdrowo. Agata rozkwitła. Są szczęśliwi.

Autor Etnoria Aris