Mój klient upierał się że widzi ducha. Ponoć od dwóch miesięcy co noc w jego sypialni pojawiała się zjawa która stała nad nim aż do świtu. Wraz z pierwszymi promieniami słońca cień znikał. Mój klient na tyle się przestraszył że pokropił sypialnię wodą święconą ale to nie wiele pomogło. W rezultacie trafił do mnie.

– Pani Etnorio pomoże mi Pani jestem u kresu sił. Te niedospane noce mnie rozbijają.

Zapaliłam świece rozsypałam zioła

– Proszę Pana ja żadnej zjawy przy Panu nie widzę.

Mój klient był jednak innego zdania. W końcu zgodziłam się pojechać do jego mieszkania. Usiadłam w sypialni i starałam się zlokalizować ową zjawę. Ale bez skutku. Mój klient stał obok a z jego miny wywnioskowałam że jest śmiertelnie przerażony.

– Pani Etnorio, Pani ją przepędzi.

– Ale kogo mam przepędzać. Tu nie ma żadnego ducha.

– Jak to nie ma. Jak ja widzę tą zjawę co noc.

– A dokładnie co Pan widzi?

– Cień który lekko się porusza.

– W którym miejscu?

– Tu na tej ścianie. Przypomina wielką babę. Budzę się a ona już tam jest i do świtu nie mrużę oka.

– O której się Pan budzi?

– Mniej więcej około 3.

– A wcześniej też się Pan wybudzał o tej godzinie?

Mój klient przez chwilę się zastanowił. A potem powiedział wolno.

– Tak. Budzi mnie potrzeba skorzystania z toalety.

– A duch kiedy się pojawił?

– Jakieś dwa miesiące temu. Końcem kwietnia.

Podeszłam do okna. Kamienice w zwartej zabudowie po dwóch stronach ulicy. Jedne trzy  piętrowe inne czteropiętrowe. Jak to w Łodzi. Nic szczególnego. Uliczne latarnie też wyglądały zwyczajnie.

– Panie Zdzisławie tej nocy będzie Pan spał w salonie a ja posiedzę u Pana w sypialni. Może uda nam się coś wyjaśnić.

Mój klient przytaknął głową. Zamówiliśmy pizzę. Wypiliśmy herbatę. I po 22 usiadłam w sypialni klienta. Czytałam książkę nic się nie działo. O w pół do drugiej zapaliłam świecę, rozsypałam zioła. Nic się nie działo. Minęła 2 i wtedy usłyszałam nad głową szum. Jak by ktoś rozsuwał metalową szynę. Popatrzyłam w ogień świec ale płomień lekko tańczył i nie zwiastował niczyjego przybycia. Po chwili usłyszałam odgłos podobny do trzepotu skrzydeł z tym że o wiele bardziej głośny i intensywny. I wtedy zobaczyłam na ścianie cień o którym tyle razy opowiadał mi mój klient. Znów popatrzyłam w świece ale niczego tam nie zobaczyłam. Żadnego bytu, żadnej energii. O co tu chodzi pomyślałam. Co znaczy ten cień lekko trzepocący na ścianie. Podeszłam do okna. Pusta ulica w lekko oświetlonym świetle sprawiała senne wrażenie i wtedy popatrzyłam w górę. Wszystko stało się jasne. Wybiegłam z mieszkania i pobiegłam na 4 piętro. Dokładnie do lokatora który zajmował lokal nad moim klientem. Nacisnęłam dzwonek. Przez chwile nikt się nie odzywał a potem usłyszałam męski głos.

– Kogo tam diabli o tej porze niosą.

– Sąsiadka z dołu – powiedziałam nie wdając się w zbędne wyjaśnienia co do mojej osoby.

Usłyszałam trzask otwieranych drzwi a progu stanął mężczyzna. We flanelowej koszuli z rękawami ugiętymi powyżej łokci.

– Panie czyś Pan oszalał – ryknęłam

– O drugiej w nocy pranie Pan robisz?

Mężczyzna popatrzył na mnie spode łba.

– Nie piorę tylko rozwieszam – warknął

– Pracuje w Warszawie na dwie zmiany. Chyba mi wolno. – powiedział ale w jego głosie wyczułam niepewność

Obudziłam Pana Zdziśka. I pokazałam mu szynę którą w nocy opuszczał jego sąsiad a która służyła mu za suszarkę. W dzień szyna znikała. Była dokładnie wielkości okna. Niezauważalna. Administrator budynku nie wyrażał na nią zgody bo mocowanie w oknie budziło spore wątpliwości. Pan Zdzisław obejrzał szynę i powiedział zdumiony

– Po jaką cholerę wiesza pranie na kilka godzin w nocy. Przecież przed szóstą i tak je zdejmuje. Nie zapytała Pani o to?

– Zapytałam

–  Sąsiad lubi żeby mu to pranie przewiało. Cokolwiek by to miało znaczyć.

Autor Etnoria Aris.