– To ten obraz? – zapytałam stojąc w salonie u mojej przyjaciółki Olgi.

– Tak to ten – moja przyjaciółka wbiła pełen zachwytu wzrok w akwarelę oprawioną w grubą złoconą ramę.

Podeszłam do ściany i przyjrzałam się z bliska portretowi leciwej damy. Szczerze mówiąc nie powalił mnie na kolana.

– Olga – powiedziałam

– Nie jestem znawcą ale ta domniemana Łempicka mnie nie przekonuje. Z tego co wiem Tamara Łempicka nie malowała akwarelą.

– A no właśnie – przerwała mi w pół słowa Olga

– Dlatego ta akwarela jest taka cenna. To unikat. A podpis jest autentyczny.

– Kto Ci to powiedział?

– Władek. On się na tym zna.

– A kim jest Władek?

– To makler giełdowy. Kolekcjoner dzieł sztuki.

Wzięłam głęboki oddech. Odchyliłam głowę do tyłu i zamknęłam oczy. Starałam się zebrać myśli. O drogocennym obrazie wiszącym w salonie rodziców Olgi wiedziałam od zawsze. Wielokrotnie też słyszałam historie tego dzieła. Przedstawiał ponoć niedoszłą teściową Tamary Łempickiej. Owa dama nie znosiła malarki do żywego i w odpowiednim momencie stanęła jej na drodze do szczęścia. Synuś posłuchał mamusi. Porzucił Tamarę a ona wyjechała z kraju. Obraz w rodzinie Olgi był od dawien dawna. Ta leciwa dama z portretu była kuzynką babci Olgi która to po wojnie podarowała obraz z wdzięczności za pomoc przy odzyskaniu resztek rodzinnego majątku.

– Olga ja bym ten obraz zaniosła do rzeczoznawcy. Legenda legendą ale lepiej mieć pewność co do autentyczności zwłaszcza że chcesz go sprzedać.

– Nie chce go sprzedawać – zaoponowała moja przyjaciółka.

-Chce go wymienić na mieszkanie.

– Zrobisz jak zechcesz – powiedziałam

– Ale nabywca na pewno sprawdzi autentyczność obrazu. A co będzie gdyby się okazało że to falsyfikat.

– No wiesz – oburzyła się Olga.

– Ciocia Jadzia zna historię tego obrazu i nie ma wątpliwości co do jego autentyczności.

…

Minęło kilka tygodni.

Z niespodziewaną wizytą przyszła do mnie Tereska. Koleżanka ze szkoły. Siedziałyśmy w mojej kuchni i piłyśmy kawę. Wzrok Tereski błądził gdzieś za oknem. W jednej chwili Teresa upiła potężny łyk kawy popatrzyła na mnie i powiedziała

– Etnorka Ty wiesz jakie jaja są u Olgi?

– Jakie? – zapytałam

– Po sądach się włóczy z ciocią Jadzią a przecież to była jej ulubiona ciocia. Psiapsiółka.

– Ale co się stało?- zapytałam zdziwiona

Tereska zniżyła głos i nachyliła się w moja stronę.

-Pamiętasz ten wyblakły portret który wisiał u Olgi w salonie? Taki nijaki beznadziejny? To on jest przyczyną całego zamieszania.

– A dokładniej? – zapytałam

– A dokładniej to ciocia Jadzia zapisała Oldze swoje mieszkanie. Gdzieś w okolicach centrum. W zamian Olga podarowała jej portret. Ciocia chciała obraz ubezpieczyć i wtedy wyszło na jaw że malunek jest gucia wart. Tandetny kicz i tyle – Tereska wydęła usta

Dlaczego mnie to nie dziwi. Pomyślałam

– W takim razie Olga powinna przeprosić ciocię Jadzię. Oddać jej mieszkanie i zażegnać problem. Przecież nie wepchnęła jej tego badziewia w złej wierze.

– A widzisz – Teresa wymachiwała mi palcem przed nosem

– Nie do końca. Olga twierdzi że Jadźka podmieniła dzieło sztuki i teraz chce mieć mieszkanie i obraz.

Zaniemówiłam

– To nie możliwe. Ciocia Jadzia nigdy by tego nie zrobiła. Po prostu nie byłaby do tego zdolna.

– No nie wiem. Tereska cmoknęła niezadowolona. – i znów zapatrzyła się w okno.

…

Minął rok.

Olga zadzwoniła do mnie późnym wieczorem.

– Potrzebuję Twojej rady. Postaw mi karty tarota. Chcę wiedzieć czy mój obraz Łempickiej to autentyk.

-Chyba żartujesz? Mnie o to pytasz to Ty jeszcze tego nie sprawdziłaś.

– Etnoria błagam Cię. Nie zamierzam się z Toba sprzeczać. Po prostu postaw te karty.

Rozłożyłam karty i przez dłuższy czas się im przyglądałam. Po długiej chwili powiedziałam

– Olga to falsyfikat.

Moja przyjaciółka nic nie odpowiedziała i rozłączyła się. Nie znałam jej od tej strony.

Ciocia Jadzia nie odzyskała swojego mieszkania. Olga przestała się z nią kontaktować. Sprawy nadal toczą się w sądzie. Cała rodzina skłóciła się ze sobą. Jedni stanęli po stronie Olgi, drudzy po stronie cioci Jadzi.

Autor Etnoria Aris