Piękna panna młoda – pomyślałam. Byłam na ślubie mojej koleżanki Kaśki. Wyglądała bajecznie. W sukni w kolorze écru. Na głowie miała wianek z herbacianych różyczek i taki sam bukiecik w dłoni. Wesele zorganizowali jej rodzice. Na 150 osób w jednym z eleganckich lokali Krakowa w Willi Decjusza. Całość robiła wrażenie. Kasia była taka szczęśliwa a jej maż Marcin zachowywał się co najmniej dziwnie. Czego on się tak boi – przemknęło mi przez myśl. Unikał mojego wzroku jak by w obawie że odkryje jego tajemnice…. Drużbowie i druhny kłębili się wokół panny młodej. Fotograf z zapałem organizował sesje zdjęciową a ja z drinkiem w dłoni szukałam ustronnego miejsca gdzie mogłabym na chwile usiąść. Nowe szpilki piły mnie w stopy i chciałam jak najszybciej zamienić je na wygodne baleriny. Obeszłam budynek w koło i ruszyłam schodkami w górę. Na piętrze przywitał mnie przyjemny chłód i delikatny półmrok. Usiadłam na szerokim parapecie okna i uwolniłam stopy z butów.

No nie…. Pomyślałam…. na dole trwa wesele na górze uwili sobie gniazdko kochankowie. Odgłosy jakie dochodziły ze składzika były jednoznaczne i nie budziły wątpliwości. Podeszłam cicho do drzwi i lekko je uchyliłam … … W składziku na szczotki w najlepsze Pan młody baraszkował z druhną. Stałam tam przez dłuższą chwilę głównie dlatego że nogi odmówiły mi posłuszeństwa. Szok po chwili minął i zbiegłam na dół po schodach trzymając buty w ręku. Przy schodach spotkałam Kaśkę.

– Nie widziałaś Marcina

– Nie – syknęłam starając się ją ominąć

Miałam ochotę zniknąć, uciec z tego wesela i zapomnieć co widziałam. Kaśka złapała mnie za ramię.

– Etnoria co się stało? Wyglądasz jak byś zobaczyła ducha.

– Zobaczyłam coś znacznie gorszego – odpowiedziałam uśmiechając się do Kasi która patrzyła na mnie nic nie rozumiejąc.

….

Minęło kilka lat..

Marzena zapukała w moje drzwi i od progu oznajmiła

– Kaśka chce się z Tobą widzieć. Najprawdopodobniej chodzi o Marcina który zachowuje się dziwnie. Wyprowadził się od niej po awanturze odnośnie tabletek antykoncepcyjnych. Nie pozwalał Kasi je odstawić. A ona od jakiegoś czasu planowała zajść w ciążę. Chce przyjść do Ciebie jutro znajdziesz dla niej czas?

– Oczywiście ale skąd Ty to wszystko wiesz? – zapytałam

Marzena nic nie odpowiedziała, tylko wsadziła dziób do szklanki z wodą mineralną.

Kaśka przyszła po 18

– Etnoria Ty wiesz że ja umiarkowanie wierzę w tarot, magie i takie tam… Ale tym razem nie mam wyjścia potrzebuje Twojej pomocy.

– Co chcesz przez to powiedzieć? – zapytałam

– Ty mi powiedz dlaczego Marcin nie chce dziecka?

– A nie możesz sama zadać mu tego pytania?

– No właśnie nie. Jak mu powiedziałam ze odstawiłam tabletki to spakował walizkę i czmychnął do mamusi. Siedzi tam trzeci tydzień i nie mam z nim kontaktu.

Rozłożyłam karty…

– Marcin ma kochankę i ta kobieta jest w ciąży.

– Nie pier… mi tu. Po co ja do Ciebie przyszłam. Mój Marcin to niemożliwe. Mam wspaniałego męża a Ty mi go pewnie zazdrościsz.

– O co to to nie… wybuchnąłem śmiechem

Kaśka strzeliła drzwiami i wybiegła wściekła na korytarz.

Po kilku dniach zadzwoniła Marzena.

– Etnoria, Kaśka się na Ciebie śmiertelnie obraziła. Ponoć jej naopowiadałaś bzdur i obraziłaś Marcina.

I to był dokładnie ten moment kiedy do mnie wszystko dotarło i o mało mnie szlag nie trafił.

– Marzenko – wycedziłam przez zęby.

– A co Ty o tym wszystkim myślisz. Marcin zdradza Kaśkę czy jest jej wierny?

Marzena milczała…

– Bo gdybyś uważała że ja go krzywdzę… Marzena przerwała mi w pół słowa

– A nie? – zapytała

Teraz ja zamilkłam.

– Skoro tak, to zapewne już zapomniałaś jak w dniu wesela figlowałaś z Panem młodym w schowku na szczotki.

Marzena milczała. Po chwili zapiszczała nie swoim głosem.

– Etnoria ja jestem w ciąży. – zaczęła szlochać a po chwili rozryczała się na dobre.

– Chcę urodzić to dziecko bo dla mnie to ostatni gwizdek. Zegar biologiczny tyka. Marcin Kaśki nie zostawi, powiedział mi to. Znasz charakter Kaśki. Jak dowie się o ciąży wydrapie mi oczy i powyrywa wszystkie kudły – szlochała Marzenka

– Jak długo jesteście razem? – zapytałam

– My nie jesteśmy razem

– Jak to?

– Ano tak – odparła

– On na mnie działa jak narkotyk. Na weselu raz się zapomniałam a teraz drugi raz. Nie mam z nim romansu. Chcę wychować jego dziecko sama, już postanowiłam.

Marzena się bała, w jej głosie wyczułam strach..

– Boisz się Kaśki? – zapytałam

– Tak – odpowiedziała

– To nie mów jej kto jest ojcem Twojego dziecka skoro tak bardzo się boisz.

– Myślisz że się nie domyśli?

– A niby skąd?

– Może masz rację to faktycznie jest jakieś wyjście.

Po dwóch miesiącach zadzwoniła Kaśka.

– Etnoria ja Cię serdecznie przepraszam, ten parszywy gad rzeczywiście ma romans i zrobił dziecko na boku.

Nogi się pode mną ugięły. W wyobraźni zobaczyłam pół żywą Marzenkę. Prawie łysą i z podbitym okiem.

– Halo? Jesteś tam? Co tak zaniemówiłaś?

– A co Ci mam powiedzieć?

– No jak to co? Powiedz kim jest ta wywłoka?

– Nie powiem. Ty i tak nie wierzysz w wróżby. Niech Marcin powie Ci sam.

– Żartujesz chyba? – oburzyła się Kaśka

– Przyłapałam go z Tą gówniarą w samochodzie

– Jaką gówniarą? – zapytałam

– Z taką rudą wiewiórką. Jak zapytałam czy jest z nim w ciąży, przyznał się od razu gad oślizgły.

Usiadłam z wrażenia.

– Skoro wiesz kim jest ta dziewczyna to po co jestem Ci potrzebna?

– Bo chce żebyś mi ja namierzyła. Mam z nią niewyrównane rachunki. Chyba nie sądzisz że zostawię swoją krzywdę samą sobie. Powyrywam jej wszystkie kudły. Zniszczę życie. Uprzykrzę codzienność. Ona mnie popamięta.

– Kasiu ochłoń. Wrócimy do tematu ale nie dziś. Muszę zebrać myśli i sama ochłonąć….

Autor Etnoria Aris