– To był duch..

W moim gabinecie przede mną siedziały dwie kobiety i przekrzykiwały się wzajemnie.

– Drogie Panie proszę o spokój. Drogie Panie może najpierw Pani Renata opowie nam co się zdarzyło a później o to samo poproszę Panią Lucynkę.

– Dobrze – zgodziły się jednocześnie.

-Mów pierwsza – Lucyna szturchnęła Renatę łokciem.

– To było tak – Renata nabrała powietrza w płuca.

– Wiesława wypatrzyłam już w autobusie. Od razu mi się spodobał. Taki szarmancki przystojniak do schrupania – zachichotała

– Zachowuj się – Lucyna szturchnęła łokciem przyjaciółkę.

– Jechaliśmy autokarem na wczasy do Chorwacji. Na pierwszym postoju na tzw. widelcach przysiadłam się do niego. Zaczęliśmy rozmawiać. Był z Sosnowca. Emerytowany górnik, przy tym wdowiec. Wymarzona partia.

-A przy tym dziwkarz, kłamca, obłudnik i ladaco – przerwała przyjaciółce Lucyna.

– Zazdrośnica – syknęła Renata

– W Chorwacji nie spuszczałam go z oczu. Zapraszałam na spacerki na winko i na wspólne wycieczki. I tak pomału przyzwyczajałam go do siebie. Aż w końcu którejś nocy na plaży nasze ciała zapragnęły być jak najbliżej siebie.

– No coś podobnego – oburzyła się Lucyna

– Ty go po prostu bzyknęłaś

-Ależ Ty jesteś wulgarna – odgryzła się Renata

– Drogie Panie spokojnie, co było dalej?– zapytałam

– Nic nie było bo zaczął mnie unikać.

– Dostał co chciał, to do czego mu jeszcze byłaś potrzebna – odezwała się znów Lucyna.

– Pani Etnorio teraz ja opowiem jak było bo nie mogę słuchać jak Renata opowiada te pierdoły.

Pani Lucyna nie dawała za wygraną.

– Ten podstarzały playboy Casanova z Bożej łaski żadnej nie przepuścił. Zaliczył wszystkie chętne kobiety w hotelu.

– Mówiłaś że Ciebie nie – odezwała się Renata

– Oczywiście że nie jak możesz w ogóle mnie o to podejrzewać.

– Jestem niemal pewna że widziałam Was razem w zieloną noc

– A to dobre – uśmiechnęła się Lucyna

– Przecież w zieloną noc byłaś urżnięta w trupa. Jak mogłaś cokolwiek w takim stanie widzieć. Przecież Ty z tej nocy nic nie pamiętasz. Może Ty widziałaś ducha? Bo taka sytuacja o której Ty mówisz w rzeczywistości miejsca nie miała.

– A propos ducha- ożywiła się Pani Renata

– Proszę nam powiedzieć Pani Etnorio czy ja rzeczywiście w zieloną noc widziałam zjawę i miałam omamy wzrokowe.

Popatrzyłam znacząco na Panią Lucynę a ona wbiła wzrok w okno. I co ja mam zrobić pomyślałam. Powiem prawdę to skłócę ze sobą przyjaciółki ze szkolnej ławki. Ale kłamać też nie mogę.

– Drogie Panie  – zaczęłam dyplomatycznie

– Kim jest dla Was ten mężczyzna?

– Nikim- odpowiedziały równocześnie

– To dlaczego chcecie składać w pamięci fragmenty zielonej nocy?

– Ja nie chce – powiedziała Lucyna

– To Renata upierała się żeby do Pani przyjść.

– Pani Renato – zwróciłam się do mojej klientki.

– Do czego jest Pani ta wiedza potrzebna?

Renata milczała

– Może ma Pani rację – odpowiedziała po dłuższej chwili.

Przy pożegnaniu Lucyna mocno ścisnęła moja rękę i porozumiewawczo zmrużyła oczy. A na drugi dzień dostałam od niej ogromny bukiet kwiatów  a na karteczce był napis dozgonnie wdzięczna Lucyna.

Autor Etnoria Aris